VOLG UPSELL   LinkedInTwitterfacebook Google+

MOET IK GENOEGEN NEMEN MET EEN TWEEDE KEUS- WERKGEVER?

We zitten in dezelfde situatie, mijn vriendin en ik. We zijn allebei op zoek naar een nieuwe baan, wat zeg ik: ‘Een facilitator van onze carrière.' Dat moet niet zo moeilijk zijn, dat is het namelijk nog nooit geweest.

Maar terwijl ik met haar aan het praten ben, realiseer ik me dat de wereld veranderd is. En dan heb ik het niet over de crisis - ach man, ik heb meer crises gezien dan ik kinderen heb. Nee, mijn wereld is veranderd. Ik ben veranderd, mijn omstandigheden zijn veranderd. En niet zo'n beetje ook.

Ik ben weliswaar nog steeds een enthousiasteling, trappelend van zin om die volgende loopbaanstap te zetten. Maar ik ben niet langer een ongebonden mid-twintiger, die flexibel iedere briljante carrièremogelijkheid, waar dan ook, kan aangrijpen.

Nee, ik ben tegenwoordig een mid-dertiger met een gezin en we hebben juist huis en haard van Delhi naar Brussel verscheept per zeecontainer vanwege de nieuwe baan van mijn partner. Ik ga mee. Dat is prima, dat hebben we zo afgesproken, maar dat betekent ook dat ik nu vastzit aan deze stad.

En natuurlijk: Brussel is een grote vijver vol vette vissen, waarvan er vast wel één wil bijten aan het haakje van mijn cv-hengeltje. Maar al snel ontdek ik dat het verkeer hier meer vaststaat dan beweegt. En twee uur enkele reis om op kantoor te komen? Nee dank je.

En zo wordt mijn actieradius wel heel klein. Ik moet mijn pijlen richten op de beste werkgever in de buurt en niet op mijn meest gewenste werkgever. Nu maar hopen dat die droomwerkgever toevallig in het juiste postcodegebied zit.

Maar wat als die fantastische werkgever (want er zijn er echt wel een paar, we hebben ons huiswerk gedaan) geen functie voor me heeft? Ga ik dan gewoon niet werken? Als statement, omdat werk nu eenmaal gaat over ambitie en passie en zelfverwezenlijking? Of stuur ik mijn cv dan toch maar naar bedrijven waar ik niet van in vuur en vlam raak?

Ik realiseer me dat ik eigenlijk geen keus heb: ik moet geld in het laatje brengen. Het is een ontluisterende reality check. Waar mijn vriendin als kersverse vrijgezel vanuit haar kantoortje (jawel, nog een eigen kamer!) in Aachen rustig cv's en pittige (salaris- en ontwikkelings-)eisen de wereld over stuurt naar haar favoriete werkgevers (een farmaceutische gigant in Zwitserland, of toch die hartkleppenproducent in Boston?) zie ik mezelf ineens van achter een aanrecht met twee beregenlaarste dochtertjes bedelbrieven schrijven voor wat er dan ook maar beschikbaar is in de buurt.

Nee, het leek heel even leuk, maar mijn vriendin en ik zitten absoluut niet in dezelfde situatie. We moeten toevallig allebei ons cv schrijven, maar daar houdt de vergelijking echt op.